Nog Steeds Hypo

Reactie van Betteke (46, Hashimoto patiente)

Op verzoek van Nog Steeds Hypo reageert Betteke op het recentelijk gepubliceerde wetenschappelijke onderzoek waaruit naar voren komt dat ratten niet voldoende hebben aan T4 behandeling alleen (T4=levothyroxine zoals Euthyrox, Thyrax en Eltroxin).

“Ik vind het helemaal niet vreemd dat ratten niet afdoende reageren op alleen T4. Sterker nog, ik vind dat ze niet eens ratten nodig hebben om dat te testen! Genoeg mensen, waaronder ik, hebben de ervaring dat T3 het verschil maakt tussen overleven en leven. Gek genoeg luisteren er maar weinig artsen naar mij, behalve dan de geweldige arts die mij de T3 voorgeschreven heeft.

Het heeft lang geduurd eer ze er achter waren dat ik een schilklier probleem had, de ziekte van Hashimoto. Ik was er slecht aan toe, zelfs zo erg dat ik bedlegerig was. Maar ik heb altijd moeten bewijzen dat ik geestelijk ok was, dat het niet in mijn hoofd zat. En dat het geen ME was. Ik stond in dat opzicht sterk in mijn schoenen, want ik wist zeker dat ze het fout hadden. Hoewel ik wist dat ik niet depressief was, kreeg ik -ondanks dat de psychiater mij als geestelijk gezond had beoordeeld- antidepressiva voorgeschreven. Ik nam ze, want anderen wisten het beter en werk je niet mee dan werk je tegen en is je eigen schuld dat je ziek bent.

Uiteindelijk zeiden ze dat het wél lichamelijk was, het was mijn schildklier. Jeeh. Ik riep dat al jaren, maar ja, ìk heb er niet voor geleerd. Dat het mijn lichaam is en dat ik dat het beste ken… Tja….

Ik kreeg in korte tijd eerst 2 blauwe thyrax, daarna 4 blauwe om in te stellen en toen het instellen klaar was 1 witte thyrax. En daarmee zou ik volgens de arts genezen zijn. Niet dus. Moet ik wat voelen?? Ik merk niks. Wanneer ga ik wat voelen?? En als ik niks merk, dan bedoel ik ook niks.. Er was geen verschil vóór of na T4! Terug bij af…

Toen begon ik te twijfelen… Ik kon niet meer relativeren. Ik was ervan overtuigd dat ik gek aan het worden was. Mijn nieuwe internist greep gelukkig in. “Hou op met jezelf gek maken” zei hij en schreef me T3 voor. In mijn geval thyreoidum bij de thyrax. Uiteindelijk werd het Euthyrox met thyreoidum, verspreid over de dag. Ik was even net een flipperkast. Lichamelijk en geestelijk. De internist zei me dat ik moest volhouden. Kleine stapjes en we gaan door tot je je goed voelt. En dat hebben we gedaan. Het instellen duurde lang en werd op gevoel gedaan. Ik werd wel geprikt, maar meer om te zien waar we uitkwamen. Nu weten we bij welke waardes ik me het beste voel. Nu gaat het “goed” met mij. We zijn 9 jaar verder na de instelling. Ik ben dankbaar voor mijn internist die luisterde, maar ook voor de thyreoidum in combi met Euthyrox. Ik ben NIET beter; ik kan waarschijnlijk veel minder dan de meeste patiënten met een goede instelling, maar het is niet langer overleven. Ik leef nu weer en heb een prachtige dochter, een lieve man en ik kan voor ons gezin zorgen. Ik ben stabiel en we hebben veel om van te genieten. Ook al zijn het kleine dingen. Maar veel klein is ook groot. Dat ik minder kan, komt misschien ook doordat ik zo lang onbehandeld hypo ben geweest. Dit kan slecht zijn geweest voor mijn hart en dat levert nu problemen op.

In ieder geval was de toevoeging van T3, in mijn geval door middel van thyreoidum, het beste wat ze mij hebben kunnen geven. Zonder dat had ik nu nog geslapen…

Ik vind het jammer dat ik de T3 zo moet verdedigen. Artsen zeggen dat thyreoidum niet stabiel is. Maar mijn waardes zijn al 9 jaar hetzelfde, tenzij ik zelf mijn dosis verander. Dat is ook te zien in mijn bloedwaardes…zwart op wit.”

Deel deze paginaTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on Tumblr