Nog Steeds Hypo

Het verhaal van Silvia (36, Hashimoto patiente)

foto silvia voor testimonianza patient blogIk denk dat ik al 20 jaar schildklierproblemen heb. Toen ik 15 was kreeg ik de eerste symptomen zoals onregelmatige menstruatie, gewichtsveranderingen en een slecht humeur. Ik was altijd moe, lusteloos en kreeg plotselinge aanvallen van netelroos, maar men weet dit aan onze gestresste familiesituatie. En ze stuurden me door naar een psycholoog. Omdat er in onze familie meerdere ziekten voorkomen, deed ik elk jaar bloedonderzoek waaronder FT3, FT4 en TSH. FT3 en FT4 waren binnen de normaalwaarden, maar de antilichamen anti TG en anti TPO waren hoog. Op een echo werd een zeer kleine nodule gezien, maar met mijn bloedwaarden was dit alleen maar thyroïditis (schildklierontsteking) en het hoefde verder niet verder onderzocht of behandeld te worden. Hiermee werd het hoofdstuk schildklier afgesloten, omdat ik volgens hen niets had, en ben ik op andere symptomen gaan zoeken. Ik stopte met de pil en kreeg één menstruatie per jaar. Na bloedonderzoek, genetisch onderzoek en hormoononderzoek komt er uit dat ik een vervroegde menopauze heb (28 jaar) en dat ik op dieet moet omdat ik een hoog suikergehalte heb. Ik begon onder begeleiding van de gyneacoloog weer met de pil en ging onder begeleiding van een dietist op dieet. Vervolgens kreeg ik ademhalingsproblemen, astma en ik was ieder jaar een keer totaal schor. Allergietesten gedaan en een longarts bezocht, maar er kwam niets uit. Toen had ik een periode van ongeveer 3-4 jaar waarin ik geen duidbare symptomen had. En binnen korte tijd kwam alles terug: plotselinge jeuk (allergisch voor wasmiddelen?), chronische vermoeidheid, mijn typische antwoord op de vraag “Hoe gaat het met je?” was “Ik ben kapot!”. Ik schaamde me ervoor me zo te voelen, want ik had geen stressvolle baan; droge ogen, droge mond, trekkende, droge huid, overal! Pijn in mijn enkels, polsen en overal spierpijn. En de persoonlijkheid van Jekyll en Hyde. Daarna in 2013 hield ik aan! Ik had iets en ik wilde weten wat! Op het risico af om voor hypochonder aangezien te worden laat ik alle onderzoeken nogmaals van begin af aan doen.

In de tussentijd ontmoet ik Renate, we praten over van alles en nog wat en ze vertelt over dierlijk schildklierhormoon, hoe het met haar gaat en wat me het meest overtuigde was dat ze mij geloofde! Na jaren van meewarende blikken eindelijk iemand die me begreep. Ik besluit een afspraak te maken met dokter Vergini, die na het zien van mijn bloedonderzoek vaststelt dat ik de ziekte van Hashimoto heb en me dierlijk schildklierhormoon en vitamine D voorschrijft (TSH, FT3 en FT4 lagen binnen de normaalwaarden). In de tussentijd verdiep ik me erin en probeer ik te begrijpen wat ik heb en het dringt tot me door dat ik er voor altijd mee zal moeten leven, dat ik altijd voorzichtig zal moeten zijn met wat ik eet, met wat ik doe en dat er waarschijnlijk altijd enige vermoeidheid over zal blijven en dat er altijd betere dagen en mindere dagen zullen zijn, maar dat ik met deze medicijnen herboren ben, ik heb een regelmatige nachtrust, de vermoeidheid was het eerste symptoom dat verdween. Ik ben gluten gaan vermijden, zuivel vermeed ik al, ik neem voedingssupplementen, vroeger vergat ik weleens de pil drie dagen lang te nemen, maar mijn dierlijk schildklierhormoon ben ik nog nooit vergeten! Ik had nooit gedacht dat het ‘slechts’ de schildklier was, dat ik een prachtig huwelijk gehad zou hebben als ze mij eerder behandeld zouden hebben, niet thuis opgesloten met paniekaanvallen en huilbuien… Daar heb ik het nog het moeilijkst mee… dat ik niet “aanwezig” was…

Deel deze paginaTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestShare on Tumblr